Onveilig kruispunt

[Door Alex van Veen] - “Dit is een zeer gevaarlijk kruispunt.” De man, keurig in het pak en met een aktetas, dropte de mededeling bij diverse omstanders die zich achter het politielint ophielden. Even daarvoor had een ongeval plaats gevonden op de hoek van de Amsterdamse Ceintuurbaan en de Tweede Sweelinckstraat. Hierbij raakten twee jongens zwaar gewond.

Het voorval vond plaats op dinsdag 24 november rond 19.00 uur. De slachtoffers zaten zonder helm op een veel te hard rijdende snorscooter die werd aangereden door een afslaande auto. Door de hevige botsing werden de jongens gelanceerd, vlogen door de lucht waarbij een twee meter hoge verkeersspiegel werd geraakt, om tegen een vuilnisbak tot stilstand te komen. Het traumateam kwam ter plaatse om medische assistentie te verlenen.

Zowel getuigen van het ongeluk, als passanten die naderhand op de locatie bleven staan, waren het er roerend over eens dat de kruising een uiterst onveilig gevoel oplevert sinds de gefaseerde herprofilering van de Ceintuurbaan in 2008. In tegenstelling tot andere kruispunten met de Ceintuurbaan zijn hier geen stoplichten aangebracht. Fietsers en voetgangers die de ringweg willen oversteken, hebben te maken met zeven afzonderlijke verkeersstromen: voetgangers, fietsers/brommers, auto’s, trams/taxi’s, auto’s, fietsers/brommers en voetgangers.

Idiote plek

De jongens die slachtoffer werden van het ongeval, bevonden zich op het fietspad parallel gelegen aan de Ceintuurbaan ter hoogte van de Tweede Sweelinckstraat en reden in de richting van de Amstelbrug. De automobilist die hen aanreed bevond zich op de Ceintuurbaan in dezelfde richting, maar sloeg af in de Tweede Sweelinckstraat. Het zicht op het verkeer op het fietspad werd de automobilist ontnomen door geparkeerde auto’s, die zich sinds de herprofilering tussen het fietspad en de weg bevinden.

De voorkant van de laatste geparkeerde wagen bevindt zich in het verlengde van de rooilijn van de huizen in de Tweede Sweelinckstraat (zie foto bestelbusje), waardoor het geen verbazing wekt dat voor zowel de fietsers/scooters als afslaande automobilisten het zicht ontnomen wordt. Er is vorig jaar weliswaar een verkeersspiegel geplaatst voor het autoverkeer – overigens op een idiote plek waardoor fietsers er tegenaan rijden - maar zodra het donker is zie je daar vrijwel niets in.

Die laatste parkeerplek dient ogenblikkelijk opgeheven te worden. Ik besloot daarvoor telefonisch contact op te nemen met de dienst Verkeer van stadsdeel Oud-Zuid. Het door de gemeente ingevoerde algemene informatienummer 14020 blijkt ook ruim drie jaar na invoering nog een ramp voor de burger. Dik tien minuten en diverse telefonistes later kreeg ik iemand van de dienst Infrastructuur Verkeer en Vervoer aan de lijn, maar die gaat enkel over stoplichten dus die moest ik helemaal niet hebben.

Met raadpleging van het telefoonboek dan maar direct met het stadsdeel gebeld, waarna een vriendelijke mevrouw mij binnen een minuut met een ambtenaar van de afdeling Verkeer in contact bracht. De man bleek weliswaar op de hoogte van het ‘beruchte kruispunt’, maar ontkende dat de parkeerplekken tot aan de rooilijn van de huizenrij in de Tweede Sweelinckstraat reiken. Van het ongeluk eerder die week wist hij niets af. Hij wilde wel samen met mij de situatie ter plekke bekijken, een afspraak die tot mijn verbazing al de volgende namiddag plaats kon vinden.

Ook de ambtenaar was snel de mening toegedaan dat de laatste parkeerplek onevenredig grote verkeersrisico’s met zich meebrengt en opgeheven dient te worden. Op de vraag waarom dat niet in het kader van de herprofilering gedaan was, gaf hij geen antwoord. De ambtenaar zei toe een verkeersbesluit op te gaan stellen, waartegen omwonenden bezwaar kunnen indienen. Hij verzekerde mij dat er ongetwijfeld protestgeluiden zullen klinken, aangezien de bewoners van de Ceintuurbaan zeer gesteld zijn op de parkeerlocatie voor hun deur. Maar omdat hier de veiligheid van de verkeersgangers in het geding is, zal het wel gaan lukken, zei hij, al moeten we rekening houden met een periode van een half jaar voordat die ene parkeerplek opgeheven kan worden.

We hebben vervolgens nog wat verder gepraat over de onveiligheid van het kruispunt. Dat er geen stoplichten staan is het gevolg van de belangen van het GVB, wiens tramverkeer op de Ceintuurbaan al te vaak geconfronteerd wordt met onderbreking van de rit vanwege het rode licht. “Ze willen gewoon een goede doorstroming,” zei hij. Voor mij een onredelijk standpunt, zeker omdat ook het taxiverkeer van de trambaan gebruikt maakt, hetgeen de risico’s bij oversteek aanzienlijk vergroot. En op alle overige kruispunten met de Ceintuurbaan in De Pijp staan wél stoplichten.

Levensmoe

Verkeersgangers die over willen steken, dienen deze in fasen te nemen, vertelde de ambtenaar van Verkeer. Ik wees hem op de vervaarlijk smalle verkeersheuvel tussen de twee trambanen in, die meestal vol staat met fietsers. “Het veiligste is de oversteek te nemen via het zebrapad, ook fietsers,” antwoordde hij. De man meende het serieus. Wist hij dan niet dat uitgerekend het zebrapad de meest onveilige oversteek betekent? Mensen die er gebruik van maken, wachten in de regel niet voor niets eerst op een vrije rijbaan, ze zijn niet levensmoe.

“Kan het zebrapad niet beter aangeduid worden, bijvoorbeeld door een verlicht verkeersbord over de straat, in plaats van een sullig bordje geplaatst tussen de trambanen dat niemand ziet,” wilde ik van hem weten. De ambtenaar vond de suggestie weliswaar zinvol, maar ik kreeg niet de indruk dat hij er werk van wilde maken. Centenkwestie? De verkeersdrempels zouden binnenkort worden verhoogd, zo wist hij te melden. Dat zou de snelheid van het autoverkeer doen afnemen, waardoor de oversteek minder risico’s oplevert.

Ik wees hem tot slot op de ontbrekende verkeersspiegel, als gevolg van het ongeval. “Wie zorgt er nu voor dat die spiegel vervangen wordt?” Want tijdens onze ontmoeting, vier dagen na het ongeval, was er van een nieuwe spiegel nog geen sprake. Daar moet eerst melding van worden gemaakt, antwoordde hij. Ik stond perplex. “Dat zal de politie toch wel door hebben gegeven, mag ik hopen?” Twee weken na het ongeval is de spiegel opnieuw geplaatst. Het wachten is nu op het opheffen van die ene parkeerplek. Misschien dat het verlichte verkeersbord voor het zebrapad er dan ook ooit nog eens komt.